La Lección de la Lealtad y el Retorno de la Fe The Lesson of Loyalty and the Return of Faith La lezione della lealtà e il ritorno della fede 忠诚的教训与信念的回归 درس الولاء وعودة الإيمان Урок верности и возвращение веры Die Lektion der Loyalität und die Rückkehr des Glaubens La leçon de loyauté et le retour de la foi 忠誠の教えと信念の回帰 A Lição da Lealdade e o Retorno da Fé Bài Học Về Lòng Trung Thành Và Sự Trở Lại Của Niềm Tin

El Perro de Ojos Tristes y el Espejo de la Lealtad

The Sad-Eyed Dog and the Mirror of Loyalty

Il cane dagli occhi tristi e lo specchio della lealtà

悲伤眼睛的狗和忠诚的镜子

الكلب ذو العيون الحزينة ومرآة الوفاء

Собака с грустными глазами и зеркало верности

Der Hund mit den traurigen Augen und der Spiegel der Loyalität

Le chien aux yeux tristes et le miroir de la fidélité

悲しい目の犬と忠誠の鏡

O Cachorro de Olhos Tristes e o Espelho da Lealdade

Chú chó có đôi mắt buồn và tấm gương trung thành

En la próspera ciudad comercial de Lin'an, donde los canales de agua reflejaban las linternas rojas de los salones de té al atardecer, vivía Duan Yong, un acaudalado comerciante de sedas y especias. Duan Yong era un hombre sumamente carismático, poseedor de una oratoria seductora y una sonrisa que derretía cualquier desconfianza. Estaba casado con Mei, una mujer de corazón sereno y devoción pura, que lo amaba con una fe inquebrantable. Sin embargo, Duan Yong consideraba la fidelidad como un yugo para los tontos y los débiles. Usando su fortuna y sus constantes viajes de negocios como escudo, mantenía romances secretos en cada provincia, mintiendo a su esposa con una frialdad quirúrgica. Cuando Mei, con la mirada triste, le preguntaba si sus sospechas eran ciertas, Duan Yong juraba por la memoria de sus ancestros y le regalaba collares de jade para acallar sus dudas. Consideraba que su capacidad para engañar era una prueba de su astucia y superioridad.

Mei enfermó y murió joven, con el alma marchita por la constante y silenciosa certeza de las traiciones que su esposo jamás admitió. Duan Yong sintió un breve pinchazo de culpa al ver su féretro, pero pronto regresó a su vida de lujos y placeres, rodeado de amantes que solo codiciaban su oro. Años más tarde, Duan Yong falleció plácidamente en su cama de seda, creyendo haber vivido una vida perfecta y triunfante, inmune a las consecuencias de sus mentiras. Pero en la balanza del cosmos, cada juramento roto pesaba como el plomo, y el espejo de su alma estaba hecho añicos.

En su siguiente encarnación, Duan Yong no despertó en una cama de seda, sino en el suelo helado de una choza miserable en las montañas del norte, renacido como un pequeño cachorro de pelaje gris y ojos infinitamente tristes. Fue adoptado por A-Chen, un leñador pobre, solitario y de pocas palabras, que luchaba diariamente contra el frío y el hambre. Duan Yong, a quien el leñador llamó A-Lu, conservaba en lo más profundo de su memoria subconsciente un doloroso anhelo de redención y una urgencia devoradora: sentía que su entera existencia dependía de proteger y servir a A-Chen. El perro no tenía palabras para mentir ni oro para comprar afectos, pero su corazón latía en una sola frecuencia: la lealtad absoluta.

A-Lu se convirtió en la sombra del leñador. Pasaba el día entero siguiéndolo por las pendientes nevadas, alertándolo de las grietas en el hielo y defendiéndolo de las alimañas. Por las noches, dormía enroscado a los pies de A-Chen, dándole su propio calor corporal para evitar que el hombre se congelara. Si A-Chen comía solo un cuenco de gachas rancias, A-Lu movía la cola con gratitud infinita por la mitad que recibía. En el silencio de su cuerpo animal, Duan Yong experimentaba la sublime pureza de amar sin esperar nada a cambio, comprendiendo finalmente el valor sagrado de una promesa tácita.

Una noche de invierno, una avalancha masiva de nieve y rocas descendió de la cumbre, sepultando la cabaña del leñador por completo. A-Lu, que dormía alerta, logró deslizarse por una pequeña rendija entre los troncos caídos justo antes del colapso. En lugar de huir hacia el bosque para salvarse del frío, el perro comenzó a cavar desesperadamente en la nieve compacta y las rocas afiladas. Cavó durante horas, hasta que sus uñas se rompieron y sus patas sangraron sobre la blancura del hielo. Cuando el cansancio amenaba con vencerlo, un grupo de lobos hambrientos se acercó al lugar. A-Lu, herido y exhausto, se interpuso entre los lobos y el lugar donde su amo yacía enterrado. Luchó con una ferocidad suicida, recibiendo mordidas profundas pero negándose a dar un solo paso atrás, ladrando con una fuerza desesperada para alertar a los aldeanos del valle.

Al amanecer, los aldeanos llegaron al lugar atraídos por los ecos de los ladridos agonizantes. Ahuyentaron a los lobos y cavaron rápidamente en la nieve, rescatando a A-Chen con vida. El leñador, llorando con desconsuelo, corrió hacia el cuerpo ensangrentado de su perro. A-Lu, agonizante, abrió su único ojo y miró a su amo. En esa última mirada, el alma de Duan Yong experimentó una oleada de paz absoluta y amor infinito. Comprendió que al dar su vida para proteger la fe y la existencia de su dueño, había restaurado por completo el espejo de la lealtad que una vez destruyó. Exhaló su último aliento con una felicidad inmensa, y el universo, habiendo purificado su karma, permitió que su alma regresara a la forma humana, grabada para siempre con el sello de la fidelidad inquebrantable.

In the prosperous commercial city of Lin'an, where the water canals reflected the red lanterns of the tea houses at sunset, lived Duan Yong, a wealthy merchant of silk and spices. Duan Yong was a highly charismatic man, possessing seductive oratory and a smile that melted any distrust. He was married to Mei, a woman of serene heart and pure devotion, who loved him with unwavering faith. However, Duan Yong considered fidelity to be a yoke for fools and the weak. Using his fortune and constant business trips as a shield, he maintained secret romances in every province, lying to his wife with surgical coldness. When Mei, with a sad gaze, asked him if her suspicions were true, Duan Yong swore by the memory of his ancestors and gifted her jade necklaces to silence her doubts. He considered his ability to deceive a proof of his cleverness and superiority.

Mei fell ill and died young, her soul withered by the constant, silent certainty of the betrayals her husband never admitted. Duan Yong felt a brief sting of guilt upon seeing her coffin, but soon returned to his life of luxury and pleasures, surrounded by lovers who only coveted his gold. Years later, Duan Yong passed away peacefully in his silk bed, believing he had lived a perfect and triumphant life, immune to the consequences of his lies. But on the scales of the cosmos, every broken oath weighed like lead, and the mirror of his soul was shattered into pieces.

In his next incarnation, Duan Yong did not wake up in a silk bed, but on the frozen floor of a miserable hut in the northern mountains, reborn as a small puppy with gray fur and infinitely sad eyes. He was adopted by A-Chen, a poor, lonely woodcutter of few words, who struggled daily against the cold and hunger. Duan Yong, whom the woodcutter named A-Lu, retained in the deepest part of his subconscient memory a longing for redemption and a consuming urgency: he felt that his entire existence depended on protecting and serving A-Chen. The dog had no words to lie nor gold to buy affection, but his heart beat at a single frequency: absolute loyalty.

A-Lu became the woodcutter's shadow. He spent the entire day following him along the snowy slopes, alerting him of cracks in the ice and defending him from vermin. At night, he slept curled at A-Chen's feet, giving his own body heat to keep the man from freezing. If A-Chen ate only a bowl of stale porridge, A-Lu wagged his tail with infinite gratitude for the half he received. In the silence of his animal body, Duan Yong experienced the sublime purity of loving without expecting anything in return, finally understanding the sacred value of a tacit promise.

One winter night, a massive avalanche of snow and rocks descended from the summit, burying the woodcutter's cabin completely. A-Lu, who slept alertly, managed to slip through a small gap between the fallen logs just before the collapse. Instead of fleeing into the forest to save himself from the cold, the dog began to dig desperately in the packed snow and sharp rocks. He dug for hours, until his nails broke and his paws bled upon the whiteness of the ice. When exhaustion threatened to overcome him, a pack of hungry wolves approached the site. A-Lu, wounded and exhausted, stood between the wolves and where his master lay buried. He fought with suicidal ferocity, receiving deep bites but refusing to take a single step back, barking with desperate strength to alert the villagers in the valley.

At dawn, the villagers arrived at the scene, drawn by the echoes of the agonizing barks. They chased away the wolves and quickly dug into the snow, rescuing A-Chen alive. The woodcutter, weeping with grief, ran to the bloodied body of his dog. A-Lu, dying, opened his eye and looked at his master. In that final look, the soul of Duan Yong experienced a wave of absolute peace and infinite love. He understood that by giving his life to protect his owner's faith and existence, he had completely restored the mirror of loyalty he had once destroyed. He drew his last breath with immense happiness, and the universe, having purified his karma, allowed his soul to return to human form, forever engraved with the seal of unwavering fidelity.

Nella prospera città commerciale di Lin'an, dove i canali d'acqua riflettevano le lanterne rosse delle sale da tè al crepuscolo, viveva Duan Yong, un ricco mercante di seta e spezie. Duan Yong era un uomo estremamente carismatico, dotato di un'oratoria seducente e di un sorriso che scioglieva ogni sfiducia. Era sposato con Mei, una donna dal cuore sereno e dalla devozione pura, che lo amava con fede incrollabile. Tuttavia, Duan Yong considerava la fedeltà come un giogo per gli sciocchi e i deboli. Usando come scudo la sua fortuna e i suoi continui viaggi d'affari, intrattenne storie d'amore segrete in ogni provincia, mentendo alla moglie con freddezza chirurgica. Quando Mei, con uno sguardo triste, gli chiese se i suoi sospetti fossero veri, Duan Yong giurò sulla memoria dei suoi antenati e gli regalò collane di giada per mettere a tacere i suoi dubbi. Considerava la sua capacità di ingannare una prova della sua astuzia e superiorità.

Mei si ammalò e morì giovane, con l'animo inaridito dalla costante, silenziosa certezza dei tradimenti che il marito non aveva mai ammesso. Duan Yong provò un breve senso di colpa nel vedere la sua bara, ma presto tornò alla sua vita di lusso e piacere, circondato da amanti che desideravano solo il suo oro. Anni dopo, Duan Yong morì pacificamente nel suo letto di seta, credendo di aver vissuto una vita perfetta e trionfante, immune dalle conseguenze delle sue bugie. Ma sulla bilancia del cosmo, ogni giuramento infranto pesava come piombo, e lo specchio della sua anima era in frantumi.

Nella sua successiva incarnazione, Duan Yong si svegliò non su un letto di seta, ma sul pavimento ghiacciato di una miserabile capanna nelle montagne del nord, rinato come un piccolo cucciolo con pelo grigio e occhi infinitamente tristi. Fu adottato da A-Chen, un povero e solitario taglialegna di poche parole, che combatteva quotidianamente contro il freddo e la fame. Duan Yong, che il taglialegna chiamava A-Lu, conservava nel profondo della sua memoria subconscia un doloroso desiderio di redenzione e un'urgenza divorante: sentiva che la sua intera esistenza dipendeva dalla protezione e dal servizio di A-Chen. Il cane non aveva parole per mentire né oro per comprare affetto, ma il suo cuore batteva su un'unica frequenza: lealtà assoluta.

A-Lu divenne l'ombra del taglialegna. Ho passato l'intera giornata a seguirlo sui pendii innevati, avvertendolo delle crepe nel ghiaccio e difendendolo dai parassiti. Di notte, dormiva rannicchiato ai piedi di A-Chen, donandogli il proprio calore corporeo per evitare che l'uomo congelasse. Se A-Chen mangiasse solo una ciotola di porridge stantio, A-Lu scodinzolerebbe con infinita gratitudine per la metà che ha ricevuto. Nel silenzio del suo corpo animale, Duan Yong ha sperimentato la sublime purezza di amare senza aspettarsi nulla in cambio, comprendendo finalmente il valore sacro di una promessa non detta.

Una notte d'inverno, un'enorme valanga di neve e sassi scese dalla vetta, seppellendo completamente la capanna del taglialegna. A-Lu, che dormiva vigile, è riuscito a scivolare attraverso un piccolo varco tra i tronchi caduti poco prima del crollo. Invece di fuggire nel bosco per sfuggire al freddo, il cane cominciò a scavare disperatamente nella neve compatta e nelle rocce taglienti. Scavò per ore, finché le sue unghie non si spezzarono e le sue zampe sanguinarono sul candore del ghiaccio. Quando la stanchezza minacciò di sopraffarlo, un gruppo di lupi affamati si avvicinò al luogo. A-Lu, ferito ed esausto, si trovava tra i lupi e il luogo in cui giaceva sepolto il suo padrone. Combatté con ferocia suicida, mordendo profondamente ma rifiutandosi di fare un solo passo indietro, abbaiando con forza disperata per allertare gli abitanti del villaggio nella valle.

All'alba gli abitanti del villaggio arrivarono sul posto, attratti dagli echi dei latrati morenti. Scacciarono i lupi e scavarono rapidamente nella neve, salvando A-Chen vivo. Il taglialegna, piangendo inconsolabile, corse verso il corpo insanguinato del suo cane. A-Lu, morente, aprì il suo unico occhio e guardò il suo padrone. In quell'ultimo sguardo, l'anima di Duan Yong sperimentò un'ondata di pace assoluta e amore infinito. Capì che donando la sua vita per proteggere la fede e l'esistenza del suo proprietario, aveva completamente ripristinato lo specchio della lealtà che una volta aveva distrutto. Esalò l'ultimo respiro con immensa felicità e l'universo, dopo aver purificato il suo karma, permise alla sua anima di ritornare alla forma umana, incisa per sempre con il sigillo di fedeltà indistruttibile.

在繁华的商业城市临安，黄昏的水渠映照着茶室的红灯笼，住着一位富有的丝绸和香料商人段勇。段勇是一个极具魅力的男人，拥有诱人的演讲和融化任何怀疑的微笑。他娶了梅，一个内心平静、忠诚的女人，她坚定不移地爱着他。然而，段永却把忠诚视为愚弱弱者的枷锁。他利用自己的财富和经常出差作为挡箭牌，在各个省份保持着秘密的恋情，对妻子撒谎，态度冷酷无情。当梅一脸悲伤地问他的怀疑是否属实时，段勇以祖先的记忆发誓，并送给他玉项链，以消除他的怀疑。他认为他的欺骗能力证明了他的狡猾和优越感。

梅病倒并英年早逝，她的灵魂因丈夫从未承认的持续、无声的背叛而枯萎。段勇看到自己的棺材，感到一阵短暂的愧疚，但很快又回到了奢华享乐的生活，周围都是只觊觎他的黄金的恋人。多年后，段勇在丝绸床上安详地去世，他相信自己过着完美而胜利的生活，不受谎言的影响。但在宇宙的天平上，每一个破碎的誓言都如铅般沉重，他的灵魂之镜也随之破碎。

下一世，段勇醒来的不是在丝床上，而是在北方山区一间破茅屋的冰冻地板上，重生为一只毛色灰白、眼神无限悲伤的小狗。他被阿陈收养，阿陈是一个贫穷、孤独、寡言少语的樵夫，每天与寒冷和饥饿作斗争。被樵夫称为阿鲁的段勇，在他的潜意识记忆深处，有着一种痛苦的救赎渴望和一种强烈的紧迫感：他觉得自己的整个存在都依赖于保护和服务阿陈。狗没有语言可以撒谎，也没有金钱可以购买感情，但他的心以一个频率跳动：绝对忠诚。

阿禄变成了樵夫的影子。我花了一整天的时间跟踪他爬上雪坡，提醒他冰面裂缝并保护他免受害虫侵害。晚上，他就蜷缩在阿辰脚边睡觉，用自己的身体给他取暖，不让阿辰冻着。如果阿辰只吃一碗不新鲜的粥，阿露就会摇尾巴，感激不尽。在动物躯体的静默中，段勇体会到了爱的崇高纯洁，不求回报，终于明白了无言的承诺的神圣价值。

一个冬天的夜晚，一场巨大的雪崩和岩石从山顶倾泻而下，完全掩埋了樵夫的小屋。正在熟睡的阿鲁在倒塌前的木头之间的一个小缝隙里钻了进去。这只狗没有逃进树林里躲避寒冷，而是开始拼命地挖掘积雪和锋利的岩石。他挖了几个小时，直到指甲折断，爪子在白色的冰面上流血。当他感到疲惫不堪时，一群饥饿的狼逼近了这个地方。阿鲁受伤又疲惫，站在狼群和埋葬他主人的地方之间。它以自杀式的凶猛战斗，咬得很深，却拒绝后退一步，用绝望的力量吠叫，警告山谷里的村民。

黎明时分，村民们被濒临死亡的狗叫声所吸引，来到了这个地方。他们赶走了狼群，迅速挖开雪地，把阿辰活活救了出来。樵夫伤心地哭着，跑向狗血淋淋的尸体。阿鲁临死前睁开唯一的一只眼睛，看着自己的师父。那最后一眼，段勇的灵魂涌动着绝对的平静和无限的爱意。他明白，用自己的生命来保护主人的信仰和存在，他已经彻底恢复了他曾经摧毁的忠诚之镜。他带着巨大的幸福呼出了最后一口气，宇宙净化了他的业力，让他的灵魂回归人类形态，并永远铭刻着牢不可破的忠诚印记。

في مدينة لينآن التجارية المزدهرة، حيث تعكس قنوات المياه المصابيح الحمراء لغرف الشاي عند الغسق، عاش دوان يونغ، تاجر الحرير والتوابل الثري. كان دوان يونغ رجلاً يتمتع بشخصية جذابة للغاية، ويمتلك خطابًا مغريًا وابتسامة تذيب أي عدم ثقة. كان متزوجًا من مي، وهي امرأة ذات قلب هادئ وتفاني خالص، والتي أحبته بإيمان لا يتزعزع. ومع ذلك، اعتبر دوان يونغ الإخلاص بمثابة نير للحمقى والضعفاء. باستخدام ثروته ورحلاته التجارية المستمرة كدرع، حافظ على علاقات رومانسية سرية في كل مقاطعة، وكذب على زوجته ببرود شديد. عندما سألته مي، بنظرة حزينة، عما إذا كانت شكوكه صحيحة، أقسم دوان يونغ بذكرى أسلافه وأعطاه قلادات من اليشم لإسكات شكوكه. واعتبر قدرته على الخداع دليلاً على مكره وتفوقه.

مرضت مي وماتت صغيرة، وذبلت روحها بسبب اليقين الصامت المستمر بالخيانة التي لم يعترف بها زوجها أبدًا. شعر دوان يونغ بألم قصير من الذنب عند رؤية نعشه، لكنه سرعان ما عاد إلى حياته الفاخرة والمتعة، محاطًا بعشاق يشتهون ذهبه فقط. بعد سنوات، توفي دوان يونغ بسلام في سريره الحريري، معتقدًا أنه عاش حياة مثالية ومنتصرة، محصنًا ضد عواقب أكاذيبه. ولكن في موازين الكون، كان كل يمين يزن كالرصاص، وتحطمت مرآة روحه.

في تجسيده التالي، استيقظ دوان يونغ ليس على سرير حريري، ولكن على الأرضية المتجمدة لكوخ بائس في الجبال الشمالية، وُلد من جديد كجرو صغير بفراء رمادي وعيون حزينة بلا حدود. تم تبنيه من قبل A-Chen، وهو حطاب فقير ووحيد قليل الكلام، وكان يقاتل يوميًا ضد البرد والجوع. كان دوان يونغ، الذي كان الحطاب يسميه آ-لو، يحمل في أعماق ذاكرته الباطنة شوقًا مؤلمًا للخلاص وإلحاحًا مستهلكًا: لقد شعر أن وجوده بأكمله يعتمد على حماية وخدمة آ-تشن. لم يكن لدى الكلب كلمات يكذبها، ولا ذهب يشتري به المودة، لكن قلبه كان ينبض على تردد واحد: الولاء المطلق.

أصبح A-Lu ظل الحطاب. قضيت اليوم بأكمله أتبعه أعلى المنحدرات الثلجية، وأنبهه إلى وجود تشققات في الجليد وأدافع عنه من الحشرات. في الليل، كان ينام متكئًا عند قدمي A-Chen، مما يمنحه حرارة جسده لمنع الرجل من التجمد. إذا أكلت A-Chen وعاءًا فقط من العصيدة القديمة، فسوف تهز A-Lu ذيلها بامتنان لا حدود له للنصف الذي حصلت عليه. في صمت جسده الحيواني، اختبر دوان يونغ النقاء السامي للحب دون توقع أي شيء في المقابل، وأخيرًا فهم القيمة المقدسة للوعد غير المعلن.

في إحدى ليالي الشتاء، نزل انهيار جليدي هائل من الثلوج والصخور من القمة، مما أدى إلى دفن مقصورة الحطاب بالكامل. تمكن A-Lu، الذي كان نائمًا بيقظة، من التسلل عبر فجوة صغيرة بين جذوع الأشجار المتساقطة قبل الانهيار مباشرةً. وبدلاً من الفرار إلى الغابة هرباً من البرد، بدأ الكلب يائساً بالحفر عبر الثلوج المتراكمة والصخور الحادة. حفر لساعات حتى تكسرت أظافره ونزفت كفوفه على بياض الجليد. وعندما كاد التعب أن يتغلب عليه، اقتربت من المكان مجموعة من الذئاب الجائعة. وقف آل لو، الجريح والمنهك، بين الذئاب والمكان الذي دفن فيه سيده. قاتلت بشراسة انتحارية، وأخذت عضات عميقة لكنها رفضت التراجع خطوة واحدة، ونبحت بقوة يائسة لتنبيه القرويين في الوادي.

عند الفجر، وصل القرويون إلى المكان، وقد جذبتهم أصداء النباح المحتضر. لقد طاردوا الذئاب وحفروا بسرعة عبر الثلج، وأنقذوا A-Chen على قيد الحياة. ركض الحطاب، وهو يبكي بشدة، نحو جسد كلبه الملطخ بالدماء. فتح آل لو، وهو يحتضر، عينه الوحيدة ونظر إلى سيده. في تلك النظرة الأخيرة، شهدت روح دوان يونغ موجة من السلام المطلق والحب اللامتناهي. لقد فهم أنه من خلال التضحية بحياته لحماية عقيدة صاحبه ووجوده، فقد استعاد بالكامل مرآة الولاء التي دمرها ذات يوم. لقد لفظ أنفاسه الأخيرة بسعادة غامرة، وبعد أن طهر الكون الكارما الخاصة به، سمح لروحه بالعودة إلى الشكل البشري، المنقوشة إلى الأبد بختم الإخلاص الذي لا ينكسر.

В процветающем торговом городе Линьань, где в сумерках водные каналы отражали красные фонари чайных комнат, жил Дуань Юн, богатый торговец шелком и специями. Дуань Юн был чрезвычайно харизматичным человеком, обладавшим соблазнительными ораторскими способностями и улыбкой, которая растворяла всякое недоверие. Он был женат на Мэй, женщине с безмятежным сердцем и чистой преданностью, которая любила его непоколебимой верой. Однако Дуань Юн считал верность ярмом для глупых и слабых. Используя свое состояние и постоянные командировки как щит, он поддерживал тайные романы в каждой провинции, лгал жене с хирургической холодностью. Когда Мэй с грустным видом спросила его, верны ли его подозрения, Дуань Юн поклялся памятью своих предков и подарил ему нефритовые ожерелья, чтобы заглушить его сомнения. Свою способность обманывать он считал доказательством своей хитрости и превосходства.

Мэй заболела и умерла молодой, ее душа увяла от постоянной, молчаливой уверенности в изменах, в которых ее муж никогда не признавался. Дуань Юн почувствовал краткий укол вины, увидев свой гроб, но вскоре вернулся к своей жизни, полной роскоши и удовольствий, в окружении любовников, которые жаждали только его золота. Спустя годы Дуань Юн мирно умер в своей шелковой постели, полагая, что прожил идеальную и триумфальную жизнь, невосприимчивую к последствиям своей лжи. Но на весах космоса каждая нарушенная клятва весила как свинец, и зеркало его души разбивалось вдребезги.

В своем следующем воплощении Дуань Юн проснулся не на шелковой кровати, а на промерзшем полу жалкой хижины в северных горах, переродившись маленьким щенком с серой шерстью и бесконечно грустными глазами. Его усыновил А-Чен, бедный, одинокий и немногословный дровосек, который ежедневно боролся с холодом и голодом. Дуань Юн, которого дровосек назвал А-Лу, глубоко в своей подсознательной памяти хранил болезненное стремление к искуплению и всепоглощающую срочность: он чувствовал, что все его существование зависело от защиты и служения А-Чену. У пса не было ни слов, чтобы солгать, ни золота, чтобы купить привязанность, но его сердце билось на одной частоте: абсолютная преданность.

А-Лу стал тенью дровосека. Я провел весь день, следуя за ним по заснеженным склонам, предупреждая его о трещинах во льду и защищая от паразитов. Ночью он спал, свернувшись калачиком у ног А-Чена, отдавая ему тепло своего тела, чтобы мужчина не замерз. Если бы А-Чен съела только тарелку несвежей каши, А-Лу виляла бы хвостом с бесконечной благодарностью за полученную половину. В тишине своего животного тела Дуань Юн испытал возвышенную чистоту любви, не ожидая ничего взамен, наконец поняв священную ценность невысказанного обещания.

Однажды зимней ночью с вершины сошла огромная лавина снега и камней, полностью похоронив хижину лесоруба. А-Лу, который бдительно спал, сумел проскользнуть через небольшую щель между упавшими бревнами прямо перед обвалом. Вместо того, чтобы бежать в лес, спасаясь от холода, собака начала отчаянно рыть улежавшийся снег и острые камни. Он копал часами, пока у него не сломались ногти и не затекла кровь из лап на белизне льда. Когда усталость грозила одолеть его, к месту приблизилась группа голодных волков. А-Лу, израненный и обессиленный, стоял между волками и местом, где похоронен его хозяин. Он боролся с самоубийственной яростью, получая глубокие укусы, но отказываясь сделать ни шагу назад, лая с отчаянной силой, чтобы предупредить жителей деревни в долине.

На рассвете к месту прибыли жители деревни, привлеченные отголосками предсмертного лая. Они прогнали волков и быстро раскопали снег, спасая А-Чена живым. Дровосек, безутешно плача, побежал к окровавленному телу своей собаки. А-Лу, умирая, открыл единственный глаз и посмотрел на своего хозяина. В этом последнем взгляде душа Дуань Юна испытала прилив абсолютного покоя и бесконечной любви. Он понимал, что, отдав свою жизнь за защиту веры и существования своего владельца, он полностью восстановил зеркало верности, которое когда-то разрушил. Он испустил последний вздох от огромного счастья, и Вселенная, очистив его карму, позволила его душе вернуться в человеческий облик, навеки запечатленной печатью нерушимой верности.

In der wohlhabenden Handelsstadt Lin'an, wo in der Abenddämmerung die Wasserkanäle die roten Laternen der Teestuben widerspiegelten, lebte Duan Yong, ein wohlhabender Seiden- und Gewürzhändler. Duan Yong war ein äußerst charismatischer Mann mit verführerischer Redekunst und einem Lächeln, das jegliches Misstrauen zerstreute. Er war mit Mei verheiratet, einer Frau mit ruhigem Herzen und purer Hingabe, die ihn mit unerschütterlichem Glauben liebte. Allerdings betrachtete Duan Yong Treue als ein Joch für die Dummen und Schwachen. Er nutzte sein Vermögen und seine ständigen Geschäftsreisen als Schutzschild, pflegte in jeder Provinz geheime Romanzen und belog seine Frau mit chirurgischer Kälte. Als Mei ihn mit einem traurigen Blick fragte, ob seine Vermutungen wahr seien, schwor Duan Yong auf die Erinnerung an seine Vorfahren und schenkte ihm Jadeketten, um seine Zweifel zum Schweigen zu bringen. Er betrachtete seine Fähigkeit zu täuschen als Beweis seiner List und Überlegenheit.

Mei wurde krank und starb jung, ihre Seele war verdorrt durch die ständige, stille Gewissheit über den Verrat, den ihr Mann nie zugab. Duan Yong verspürte einen kurzen Anflug von Schuldgefühlen, als er seinen Sarg sah, kehrte aber bald zu seinem Leben voller Luxus und Vergnügen zurück, umgeben von Liebhabern, die nur sein Gold begehrten. Jahre später starb Duan Yong friedlich in seinem Seidenbett und glaubte, ein perfektes und triumphales Leben geführt zu haben, immun gegen die Folgen seiner Lügen. Aber in der Waage des Kosmos wog jeder gebrochene Eid wie Blei, und der Spiegel seiner Seele zerbrach.

In seiner nächsten Inkarnation erwachte Duan Yong nicht auf einem Seidenbett, sondern auf dem gefrorenen Boden einer elenden Hütte in den nördlichen Bergen und wurde als kleiner Welpe mit grauem Fell und unendlich traurigen Augen wiedergeboren. Er wurde von A-Chen adoptiert, einem armen, einsamen Holzfäller mit wenigen Worten, der täglich gegen Kälte und Hunger kämpfte. Duan Yong, den der Holzfäller A-Lu nannte, hatte tief in seiner unterbewussten Erinnerung eine schmerzhafte Sehnsucht nach Erlösung und eine verzehrende Dringlichkeit: Er hatte das Gefühl, dass seine gesamte Existenz davon abhing, A-Chen zu beschützen und ihm zu dienen. Der Hund hatte weder Worte, um zu lügen, noch Gold, um Zuneigung zu erkaufen, aber sein Herz schlug auf einer einzigen Frequenz: absolute Loyalität.

A-Lu wurde zum Schatten des Holzfällers. Ich verbrachte den ganzen Tag damit, ihm die verschneiten Hänge hinauf zu folgen, ihn auf Risse im Eis aufmerksam zu machen und ihn vor Ungeziefer zu schützen. Nachts schlief er zusammengerollt zu A-Chens Füßen und gab ihm seine eigene Körperwärme, um zu verhindern, dass der Mann fror. Wenn A-Chen nur eine Schüssel abgestandenen Brei aß, wedelte A-Lu mit dem Schwanz und war unendlich dankbar für die Hälfte, die sie bekam. In der Stille seines tierischen Körpers erlebte Duan Yong die erhabene Reinheit des Liebens, ohne eine Gegenleistung zu erwarten, und verstand schließlich den heiligen Wert eines unausgesprochenen Versprechens.

In einer Winternacht stürzte eine gewaltige Lawine aus Schnee und Steinen vom Gipfel herab und begrub die Hütte des Holzfällers vollständig unter sich. A-Lu, der wachsam schlief, schaffte es kurz vor dem Einsturz durch eine kleine Lücke zwischen den umgestürzten Baumstämmen zu schlüpfen. Anstatt in den Wald zu fliehen, um der Kälte zu entfliehen, begann der Hund verzweifelt, durch den Schnee und die spitzen Steine ​​zu graben. Er grub stundenlang, bis seine Nägel brachen und seine Pfoten auf dem weißen Eis bluteten. Als ihn die Müdigkeit zu überkommen drohte, näherte sich eine Gruppe hungriger Wölfe dem Ort. A-Lu stand verwundet und erschöpft zwischen den Wölfen und der Stelle, an der sein Meister begraben lag. Es kämpfte mit selbstmörderischer Wildheit, nahm tiefe Bisse, weigerte sich aber, auch nur einen Schritt zurückzutreten, und bellte mit verzweifelter Heftigkeit, um die Dorfbewohner im Tal zu alarmieren.

Im Morgengrauen erreichten die Dorfbewohner den Ort, angelockt vom Echo des verklingenden Bellens. Sie verjagten die Wölfe, gruben sich schnell durch den Schnee und retteten A-Chen lebend. Der Holzfäller rannte untröstlich weinend auf den blutigen Körper seines Hundes zu. A-Lu, der im Sterben lag, öffnete sein einziges Auge und sah seinen Meister an. Bei diesem letzten Blick erlebte Duan Yongs Seele eine Woge absoluten Friedens und unendlicher Liebe. Er verstand, dass er, indem er sein Leben gab, um den Glauben und die Existenz seines Besitzers zu schützen, den Spiegel der Loyalität, den er einst zerstört hatte, vollständig wiederhergestellt hatte. Er atmete seinen letzten Atemzug mit immensem Glück aus, und das Universum, nachdem es sein Karma gereinigt hatte, erlaubte seiner Seele, in die menschliche Form zurückzukehren, in die für immer das Siegel unzerbrechlicher Treue eingraviert war.

Dans la prospère ville commerciale de Lin'an, où les canaux d'eau reflétaient les lanternes rouges des salons de thé au crépuscule, vivait Duan Yong, un riche marchand de soie et d'épices. Duan Yong était un homme extrêmement charismatique, doté d'un discours séduisant et d'un sourire qui dissipait toute méfiance. Il était marié à Mei, une femme au cœur serein et au dévouement pur, qui l'aimait d'une foi inébranlable. Cependant, Duan Yong considérait la fidélité comme un joug pour les insensés et les faibles. Utilisant sa fortune et ses constants voyages d'affaires comme bouclier, il entretenait des romances secrètes dans chaque province, mentant à sa femme avec une froideur chirurgicale. Lorsque Mei, avec un regard triste, lui demanda si ses soupçons étaient fondés, Duan Yong ne jura que par la mémoire de ses ancêtres et lui offrit des colliers de jade pour faire taire ses doutes. Il considérait sa capacité à tromper comme une preuve de sa ruse et de sa supériorité.

Mei tomba malade et mourut jeune, l'âme flétrie par la certitude constante et silencieuse des trahisons que son mari n'avouait jamais. Duan Yong ressentit un bref sentiment de culpabilité en voyant son cercueil, mais retourna bientôt à sa vie de luxe et de plaisir, entouré d'amants qui ne convoitaient que son or. Des années plus tard, Duan Yong mourut paisiblement dans son lit de soie, croyant avoir vécu une vie parfaite et triomphante, immunisé contre les conséquences de ses mensonges. Mais dans la balance du cosmos, chaque serment rompu pesait comme du plomb, et le miroir de son âme se brisait.

Dans sa prochaine incarnation, Duan Yong ne s'est pas réveillé sur un lit de soie, mais sur le sol gelé d'une misérable cabane dans les montagnes du nord, renaît sous la forme d'un petit chiot à la fourrure grise et aux yeux infiniment tristes. Il fut adopté par A-Chen, un pauvre bûcheron solitaire, peu bavard, qui luttait quotidiennement contre le froid et la faim. Duan Yong, que le bûcheron appelait A-Lu, gardait au plus profond de sa mémoire subconsciente un désir douloureux de rédemption et une urgence dévorante : il sentait que toute son existence dépendait de la protection et du service d'A-Chen. Le chien n'avait pas de mots pour mentir ni d'or pour acheter de l'affection, mais son cœur battait sur une seule fréquence : la loyauté absolue.

A-Lu est devenu l'ombre du bûcheron. J'ai passé toute la journée à le suivre sur les pentes enneigées, à l'avertir des fissures dans la glace et à le défendre de la vermine. La nuit, il dormait recroquevillé aux pieds d'A-Chen, lui donnant sa propre chaleur corporelle pour empêcher l'homme de geler. Si A-Chen ne mangeait qu'un bol de porridge rassis, A-Lu remuerait la queue avec une infinie gratitude pour la moitié qu'elle recevait. Dans le silence de son corps animal, Duan Yong a expérimenté la pureté sublime d'aimer sans rien attendre en retour, comprenant enfin la valeur sacrée d'une promesse tacite.

Une nuit d'hiver, une énorme avalanche de neige et de rochers descendit du sommet, ensevelissant complètement la cabane du bûcheron. A-Lu, qui dormait avec vigilance, a réussi à se glisser à travers un petit espace entre les bûches tombées juste avant l'effondrement. Au lieu de fuir dans les bois pour échapper au froid, le chien a commencé à creuser désespérément dans la neige tassée et les rochers pointus. Il a creusé pendant des heures, jusqu'à ce que ses ongles se cassent et que ses pattes saignent sur la blancheur de la glace. Lorsque la fatigue menaça de l'envahir, un groupe de loups affamés s'approcha des lieux. A-Lu, blessé et épuisé, se tenait entre les loups et l'endroit où reposait son maître. Il s'est battu avec une férocité suicidaire, mordant profondément mais refusant de reculer d'un seul pas, aboyant avec une force désespérée pour alerter les villageois de la vallée.

A l'aube, les villageois arrivèrent sur les lieux, attirés par les échos des aboiements des mourants. Ils chassèrent les loups et creusèrent rapidement dans la neige, sauvant A-Chen vivant. Le bûcheron, pleurant inconsolablement, courut vers le corps ensanglanté de son chien. A-Lu, mourant, ouvrit son unique œil et regarda son maître. Dans ce dernier regard, l'âme de Duan Yong a connu un élan de paix absolue et d'amour infini. Il comprit qu'en donnant sa vie pour protéger la foi et l'existence de son propriétaire, il avait complètement restauré le miroir de loyauté qu'il avait autrefois détruit. Il rendit son dernier soupir avec un immense bonheur, et l'univers, ayant purifié son karma, permit à son âme de reprendre forme humaine, gravée à jamais du sceau d'une fidélité incassable.

夕暮れ時に水路が茶室の赤い提灯を映す、繁栄した商業都市臨安に、裕福な絹と香辛料の商人、端勇が住んでいました。段勇は非常にカリスマ性のある男で、魅惑的な弁論とあらゆる不信感を溶かす笑顔を持っていました。彼は、穏やかな心と純粋な献身を持った女性、メイと結婚しており、彼女は揺るぎない信念で彼を愛していました。しかし、端勇は忠誠を愚か者や弱者のくびきとみなしました。富と絶え間ない出張を盾に、彼は妻に手術的な冷淡さで嘘をつきながら、各地で秘密の恋愛を続けた。メイが悲しそうな表情で自分の疑惑は本当なのかと尋ねると、段勇は先祖の記憶を誓って疑いを黙らせるために翡翠の首飾りを与えた。彼は自分の欺瞞能力が自分の狡猾さと優位性の証拠であると考えた。

メイは病気になり若くして亡くなりましたが、夫が決して認めなかった裏切りの絶え間ない、静かな確信によって彼女の魂は枯れ果てていました。段勇は自分の棺を見たときに一瞬罪悪感を感じたが、すぐに彼の黄金だけを欲しがる恋人たちに囲まれた贅沢で快楽の生活に戻った。数年後、段勇は自分が嘘の影響を受けずに完璧で勝利に満ちた人生を送ったと信じて、絹のベッドで安らかに息を引き取りました。しかし、宇宙の天秤では、破られた誓いは鉛のように重く、彼の魂の鏡は砕け散りました。

次の転生では、ドゥアン・ヨンは絹のベッドではなく、北の山の悲惨な小屋の凍った床で目覚め、灰色の毛皮と限りなく悲しい目をした小さな子犬として生まれ変わりました。彼は、寒さと飢えと毎日戦っていた、口数が少なく孤独な木こり、アー・チェンに引き取られました。木こりが「アー・ルー」と呼んだドゥアン・ヨンは、潜在意識の奥深くに、救いへの切ない切望と切迫感を抱いていた。彼は、自分の全存在がアー・チェンを守り、仕えることにかかっていると感じていた。この犬には嘘をつく言葉も愛情を買うための金もありませんでしたが、彼の心臓はただ一つの周波数、つまり絶対的な忠誠心で鼓動していました。

ア・ルーは木こりの影になった。私は一日中彼を追いかけて雪の斜面を登り、氷の亀裂に注意を促し、害虫から彼を守りました。夜、彼はアーチェンの足元で丸まって眠り、彼が凍らないように自分の体温を与えた。もしアー・チェンがボウル一杯の腐ったお粥だけを食べたとしたら、アー・ルーは受け取った半分に対して無限の感謝の気持ちを込めて尻尾を振るでしょう。ドゥアン・ヨンは、動物の体の沈黙の中で、見返りを期待せずに愛することの崇高な純粋さを体験し、ついに暗黙の約束の神聖な価値を理解しました。

ある冬の夜、山頂から大量の雪と岩がなだれ落ち、木こりの小屋は完全に埋もれてしまいました。注意深く眠っていたアルーさんは、崩壊の直前に倒れた丸太の間の小さな隙間をなんとかすり抜けた。犬は寒さから逃れるために森の中に逃げる代わりに、固まった雪や鋭い岩を必死に掘り始めました。彼は爪が折れ、足が氷の白さに血を流すまで何時間も掘り続けた。疲労が彼を襲いそうになったとき、飢えたオオカミの群れがその場所に近づいてきました。傷つき疲れきったアルーは、オオカミと主人が埋葬された場所の間に立っていた。自殺するような獰猛さで戦い、深く噛みつきながらも一歩も退かず、谷の村人たちに警告するために必死の勢いで吠えました。

夜明け、村人たちは瀕死の吠え声の響きに惹かれてその場所に到着した。彼らはオオカミを追い払い、急いで雪を掘り、アーチェンを生きたまま救い出しました。木こりは悔しそうに泣きながら、血まみれの犬の死体に向かって走った。瀕死のアルーは唯一の目を開けて主人を見た。その最後のひと目で、ドゥアン・ヨンの魂は絶対的な平和と無限の愛の高まりを経験しました。彼は、持ち主の信仰と存在を守るために命を捧げたことで、一度破壊した忠誠の鏡を完全に取り戻したことを理解した。彼は計り知れない幸福とともに息を引き取り、宇宙は彼のカルマを浄化し、彼の魂が人間の姿に戻ることを許し、永遠に解けない忠誠の刻印を刻んだ。

Na próspera cidade comercial de Lin'an, onde os canais de água refletiam as lanternas vermelhas dos salões de chá ao anoitecer, vivia Duan Yong, um rico comerciante de seda e especiarias. Duan Yong era um homem extremamente carismático, possuidor de uma oratória sedutora e de um sorriso que dissipava qualquer desconfiança. Ele era casado com Mei, uma mulher de coração sereno e devoção pura, que o amava com fé inabalável. No entanto, Duan Yong considerava a fidelidade um jugo para os tolos e os fracos. Usando sua fortuna e suas constantes viagens de negócios como escudo, manteve romances secretos em cada província, mentindo para sua esposa com frieza cirúrgica. Quando Mei, com um olhar triste, perguntou-lhe se suas suspeitas eram verdadeiras, Duan Yong jurou pela memória de seus ancestrais e deu-lhe colares de jade para silenciar suas dúvidas. Ele considerava sua capacidade de enganar uma prova de sua astúcia e superioridade.

Mei adoeceu e morreu jovem, com a alma murcha pela certeza constante e silenciosa das traições que o marido nunca admitiu. Duan Yong sentiu uma breve pontada de culpa ao ver seu caixão, mas logo retornou à sua vida de luxo e prazer, cercado por amantes que apenas cobiçavam seu ouro. Anos depois, Duan Yong morreu pacificamente em sua cama de seda, acreditando ter vivido uma vida perfeita e triunfante, imune às consequências de suas mentiras. Mas na balança do cosmos, cada juramento quebrado pesava como chumbo, e o espelho de sua alma se estilhaçava.

Em sua próxima encarnação, Duan Yong acordou não em uma cama de seda, mas no chão congelado de uma cabana miserável nas montanhas do norte, renascendo como um cachorrinho com pelo cinza e olhos infinitamente tristes. Foi adotado por A-Chen, um pobre e solitário lenhador de poucas palavras, que lutava diariamente contra o frio e a fome. Duan Yong, a quem o lenhador chamava de A-Lu, guardava no fundo de sua memória subconsciente um doloroso desejo de redenção e uma urgência consumidora: ele sentia que toda a sua existência dependia de proteger e servir A-Chen. O cachorro não tinha palavras para mentir nem ouro para comprar carinho, mas seu coração batia em uma única frequência: lealdade absoluta.

A-Lu tornou-se a sombra do lenhador. Passei o dia inteiro seguindo-o pelas encostas nevadas, alertando-o sobre rachaduras no gelo e defendendo-o de vermes. À noite, ele dormia enrolado aos pés de A-Chen, dando-lhe o calor do seu próprio corpo para evitar que o homem congelasse. Se A-Chen comesse apenas uma tigela de mingau velho, A-Lu abanaria o rabo com infinita gratidão pela metade que recebeu. No silêncio do seu corpo animal, Duan Yong experimentou a sublime pureza de amar sem esperar nada em troca, compreendendo finalmente o valor sagrado de uma promessa não dita.

Numa noite de inverno, uma enorme avalanche de neve e pedras desceu do cume, soterrando completamente a cabana do lenhador. A-Lu, que dormia alerta, conseguiu escapar por uma pequena abertura entre os troncos caídos pouco antes do desabamento. Em vez de fugir para a floresta para escapar do frio, o cachorro começou a cavar desesperadamente na neve acumulada e nas pedras pontiagudas. Ele cavou durante horas, até que suas unhas quebraram e suas patas sangraram na brancura do gelo. Quando o cansaço ameaçou dominá-lo, um grupo de lobos famintos aproximou-se do local. A-Lu, ferido e exausto, ficou entre os lobos e o local onde seu mestre estava enterrado. Lutou com ferocidade suicida, dando mordidas profundas, mas recusando-se a dar um único passo para trás, latindo com força desesperada para alertar os aldeões no vale.

Ao amanhecer, os moradores chegaram ao local, atraídos pelos ecos dos latidos dos moribundos. Eles afugentaram os lobos e rapidamente cavaram na neve, resgatando A-Chen vivo. O lenhador, chorando inconsolavelmente, correu em direção ao corpo ensanguentado de seu cachorro. A-Lu, morrendo, abriu seu único olho e olhou para seu mestre. Nesse último olhar, a alma de Duan Yong experimentou uma onda de paz absoluta e amor infinito. Ele entendeu que ao dar sua vida para proteger a fé e a existência de seu dono, ele havia restaurado completamente o espelho de lealdade que uma vez destruiu. Ele deu seu último suspiro com imensa felicidade, e o universo, tendo purificado seu carma, permitiu que sua alma retornasse à forma humana, gravada para sempre com o selo da fidelidade inquebrável.

Tại thành phố thương mại thịnh vượng Lin'an, nơi những con kênh nước phản chiếu những chiếc đèn lồng đỏ của các phòng trà vào lúc hoàng hôn, Duan Yong, một thương gia buôn bán lụa và gia vị giàu có. Đoàn Dũng là một người đàn ông cực kỳ lôi cuốn, có tài hùng biện quyến rũ và nụ cười làm tan chảy mọi nghi ngờ. Anh đã kết hôn với Mei, một người phụ nữ có trái tim thanh thản và lòng tận tâm trong sáng, người yêu anh bằng niềm tin vững chắc. Tuy nhiên, Đoàn Ung lại coi lòng chung thủy là cái ách dành cho kẻ ngu xuẩn và yếu đuối. Dùng tài sản và những chuyến công tác thường xuyên của mình làm lá chắn, anh ta duy trì những mối tình bí mật ở từng tỉnh, nói dối vợ một cách lạnh lùng đến tột cùng. Khi Mei với vẻ mặt buồn bã hỏi anh liệu điều nghi ngờ của anh có phải là sự thật hay không, Đoàn Yong đã thề trước ký ức của tổ tiên và đưa cho anh những chiếc vòng cổ ngọc bích để xoa dịu những nghi ngờ của anh. Anh coi khả năng lừa dối của mình là bằng chứng cho sự xảo quyệt và vượt trội của mình.

Mei lâm bệnh và chết trẻ, tâm hồn cô khô héo trước sự chắc chắn âm thầm thường trực về những sự phản bội mà chồng cô không bao giờ thừa nhận. Duẩn Yong cảm thấy hơi tội lỗi khi nhìn thấy quan tài của mình, nhưng nhanh chóng quay trở lại cuộc sống xa hoa và sung sướng, xung quanh là những người tình chỉ thèm muốn vàng của anh. Nhiều năm sau, Đoàn Dũng qua đời thanh thản trên chiếc giường lụa, tin rằng mình đã sống một cuộc đời hoàn hảo và đắc thắng, miễn nhiễm với hậu quả của những lời nói dối của mình. Nhưng trong quy mô của vũ trụ, mỗi lời thề bị phá vỡ đều nặng như chì, và tấm gương tâm hồn anh cũng vỡ tan.

Trong lần tái sinh tiếp theo, Đoàn Dũng tỉnh dậy không phải trên chiếc giường lụa mà trên sàn nhà đóng băng của một túp lều khốn khổ ở vùng núi phía Bắc, tái sinh thành một chú chó con nhỏ với bộ lông xám và đôi mắt vô cùng buồn bã. Anh được nhận nuôi bởi A-Chen, một tiều phu nghèo, cô đơn, ít nói, hàng ngày phải chiến đấu chống lại cái lạnh và cái đói. Duan Yong, người tiều phu gọi là A-Lu, giữ sâu trong tiềm thức của mình một niềm khao khát được cứu chuộc một cách đau đớn và một sự cấp bách nhức nhối: anh cảm thấy rằng toàn bộ sự tồn tại của mình phụ thuộc vào việc bảo vệ và phục vụ A-Chen. Con chó không có lời nào để nói dối, cũng không có vàng để mua tình cảm, nhưng trái tim nó đập chung một tần số: lòng trung thành tuyệt đối.

A-Lu trở thành cái bóng của người tiều phu. Tôi dành cả ngày theo anh ấy lên những sườn núi đầy tuyết, cảnh báo anh ấy về những vết nứt trên băng và bảo vệ anh ấy khỏi sâu bọ. Ban đêm, hắn cuộn tròn ngủ dưới chân A Thần, truyền hơi ấm cho cơ thể hắn để hắn không bị lạnh cóng. Nếu A-Chen chỉ ăn một bát cháo thiu, A-Lu sẽ vẫy đuôi với lòng biết ơn vô hạn đối với một nửa mình nhận được. Trong sự im lặng của thân xác thú vật, Đoàn Dũng trải nghiệm sự thuần khiết cao siêu của tình yêu mà không mong đợi được đáp trả bất cứ điều gì, cuối cùng cũng hiểu được giá trị thiêng liêng của một lời hứa thầm.

Một đêm mùa đông, một trận tuyết và đá lớn từ trên đỉnh núi đổ xuống, chôn vùi hoàn toàn căn nhà gỗ của người tiều phu. A-Lu, người đang ngủ say, đã cố gắng lách qua một khe nhỏ giữa những khúc gỗ đổ ngay trước khi sập xuống. Thay vì trốn vào rừng để trốn cái lạnh, con chó bắt đầu đào bới trong tuyết dày và những tảng đá sắc nhọn. Anh ta đào hàng giờ liền cho đến khi móng tay bị gãy và bàn chân anh ta chảy máu trên nền băng trắng xóa. Khi sự mệt mỏi đe dọa xâm chiếm anh, một nhóm sói đói đã tiến đến nơi. A-Lu, bị thương và kiệt sức, đứng giữa bầy sói và nơi chôn cất chủ nhân của mình. Nó chiến đấu với sự hung hãn muốn tự sát, cắn sâu nhưng không chịu lùi một bước, sủa với sức mạnh tuyệt vọng để báo động cho dân làng trong thung lũng.

Lúc bình minh, dân làng đến nơi, bị thu hút bởi tiếng sủa của người hấp hối. Họ đuổi đàn sói đi và nhanh chóng đào tuyết, cứu sống A-Chen. Người tiều phu vừa khóc vừa chạy về phía xác con chó đầy máu. A-Lu sắp chết mở con mắt duy nhất nhìn chủ nhân của mình. Trong cái nhìn cuối cùng đó, tâm hồn Đoàn Yong cảm nhận được một cảm giác bình yên tuyệt đối và tình yêu thương vô bờ bến. Anh hiểu rằng bằng cách hy sinh mạng sống của mình để bảo vệ niềm tin và sự tồn tại của chủ nhân, anh đã khôi phục hoàn toàn tấm gương trung thành mà anh từng phá hủy. Anh trút hơi thở cuối cùng trong niềm hạnh phúc bao la, và vũ trụ đã thanh lọc nghiệp chướng của anh, cho phép linh hồn anh trở lại hình dạng con người, mãi mãi khắc dấu ấn của lòng chung thủy không thể phá vỡ.